Albert Camus ne güzel demiş…

“İnsan ne ise o olmayı reddeden tek varlıktır!”

Bunu onaylayan onlarca resmi her gün görüyoruz.

İnsan olmayan insanlar!

İlahi ifade ne de güzel anlatıyor bu tipleri…

Belhum adal…

Aşağıların aşağısı…

Üstad Necip Fazıl ise “çukur” diyor böyleleri için.

Yazının üstüne özellikle bir resim koydurttum…

Bu tipleri anlatan bir fotoğraf…

Niğde Ulukışla’da çekilmiş.

Tren raylarına bağlanmış yavru bir eşek…

Sapasağlam…

Ve çok masum!

Kendisini oraya bağlayanların ne denli çukur olabileceklerinin farkında değil…

Razı…

Olacak olana teslim bir halde…

Neyse ki…

Makinist insan evladı…

Uzaktan fark edip korna çalıyor…

Kaçmayınca da fren yapıp üç metre kala duruyor…

İfadesine göre, vagon bağlı olsaymış durması mümkün değilmiş…

İnip, bağlı eşeği açıyor; yoluna devam ediyor!

***
Eşekler bağışlasın, onu oraya bağlayan bağsızlar ne olacaklar?

Onlar, hep var olacaklar!

Her köşe başında…

Her mekânda...

O kadar çoklar ki…

Birini adam etmeye kalkıncaya kadar binlercesi türüyor.

İnsan olmayı reddeden milyonlar, milyarlar var…

Öyle olmasa dünya bu halde olur muydu?

Merhametin “M”si okunmuyor…

Bırakın bir hayvana şefkatle yaklaşmayı, öz evlatlarına kıyanları görüyoruz…

Çözüm için “eğitim” diyenler öne çıkarlar…

Geçin bir kalem…

Eğitimden kasıt diploma ise…

İnsanlığını unutmuşların çoğu bunların içinden çıkıyor zaten…

Bakın yine bir haber vardı gazetelerde…

İngiltere’de Tıp tahsili gören bir genç, Suriye’de bıçakla kafa koparıyor…

Buyurun size eğitimin hali…

Cerrahlığı böyle öğretiyor çağın eğitimi…

Sonuçta çözüm sunuyor…

Kelle keserek…

Niğde Ulukışla’daki ile aralarında, ne fark var…

Sonuçta, ikisi de aşağıların aşağısı…

İkisi de, insan olmayı reddeden, hayvan olmayı bile hak etmeyen “MAHLUK!”